Katyń… Ocalić od zapomnienia. Dąb Pamięci por. Jana Gumułki

Stary, potężny, czczony przez Słowian – świadek historii, pamięć pokoleń, drzewo święte tak nieodłącznie związane z naszymi dziejami. Dąb – niemy świadek… Jeszcze nie nuci kołysanki, jeszcze nie śpiewa odwiecznych pieśni, nie opowiada starych dziejów… Ale wsłuchaj się dobrze w szeptaną przez niego historię. Nie, nie pamięta dawnych królów, nie jest świadkiem historycznych bitew, nie opowie niepamiętnych dziejów, ale wyrósł z krwi bohaterów i dziś przemawia do nas ich głosami…

Nie dostaliśmy Twojego listu, choć wiemy, że na pewno go napisałeś. Nie zdążyliśmy się pożegnać… Pożegnamy Cię dziś, choć nigdy nie poznaliśmy… O czym myślałeś, gdy prowadzono Cię przez brzozowy las… Jakie obrazy przywoływałeś w pamięci, widziałeś twarz matki, a może ukochanej dziewczyny… Co czułeś, zamykając oczy po raz ostatni, by odejść na wieczne zapomnienie… Czekaliśmy, aż wrócisz do domu, tęskniliśmy i mieliśmy nadzieję, że jeszcze usłyszymy Twój śmiech. Nie ma Cię… Dla nas miałeś nie istnieć, mieliśmy nigdy o Tobie nie usłyszeć, zapomnieć…
Pamięć tych, którzy Cię kochali i nigdy nie pogodzili się z tym, jaką zginąłeś śmiercią, przetrwała i nie pozwoli zapomnieć o wszystkich bezimiennych, niepoznanych, pozostawionych z dala od domu. My, najmłodsi, również chcemy tę pamięć ocalić. Włączając się do akcji Katyń… Ocalić od zapomnienia, której ideą jest upamiętnienie wszystkich zamordowanych przez NKWD w Katyniu, Charkowie i Miednoje oraz w innych miejscach kaźni, przywołaliśmy pamięć porucznika Jana Gumułki – krewnego naszej uczennicy Jagody Pańków. Dla Niego szumi nasz Dąb Pamięci posadzony przez Jagodę, jej babcię Panią Kazimierę Frydel – siostrzenicę por. Jana Gumułki – oraz Pana Dyrektora Jarosława Cieślińskiego.
Niech ukołysze Cię szum drzew, może w nim usłyszysz ten najukochańszy głos, niech utuli Cię na wieczny sen. Wsłuchaj się w bicie dębowego serca, ono bije w rytm Twojego –
młodego, pełnego życia, które mężnie oddałeś matce ziemi, z której wyrosłeś. Śpij snem wiecznym, snem sprawiedliwych… A my napiszemy kolejną kartę historii, już naszej wspólnej. Nieśmiało, malutką rączką dziecka pogłaszczemy Cię po spękanej korze policzka, byś nie został zapomniany… A dąb, Twój Dąb, dąb naszej wdzięcznej pamięci szumem gałęzi opowie, gdy nas już nie będzie, Twoją historię. Byś żył…